Hoe Alex tot leven kwam

Een interview met Sylvia Strijk over het maken van de cover en de illustratie van Galavina

Dit interview is eerder verschenen in VerhalenNieuws (editie maart 2026), de nieuwsbrief van De VerhalenNinja.

Ninja: Elke cover van de Koninklijke Garde-reeks is als onderdeel van die reeks herkenbaar en toch ook erg uniek. Wat is voor jou belangrijk als je met het ontwerp van zo’n cover bezig bent? Hoe houd je het herkenbaar en toch anders? 

Sylvia: Bij het eerste boek, Oragayn, hebben we samen uitgebreid besproken hoe we de reeks wilden aanpakken. Dit vooruit plannen heeft goed geholpen. Zo kozen we voor een vergelijkbare compositie met één centraal personage. De hoofdpersoon van dat specifieke boek, dezelfde compositie en stijl voor de illustratie, helpt daarbij. Daarnaast krijgt elk boek zijn eigen kleur, passend bij de sfeer en het thema van het verhaal. Kleur doet veel, het stuurt gevoel. Een koeler palet voelt anders dan een warm palet. Zo krijgt elk deel zijn eigen identiteit, terwijl de vaste opmaak en het lettertype ervoor zorgen dat de serie als één geheel herkenbaar blijft. Tijdens het ontwerpen heb ik de eerdere covers altijd naast me liggen. Ik kijk niet alleen naar stijl, maar ook naar hoe de kleuren naast elkaar werken. Hoe ziet het eruit als kleine thumbnail online? Een serie moet zowel fysiek als digitaal kloppen.
Het is voor mij altijd een balans zoeken tussen: past het in de reeks? En heeft dit boek zijn eigen karakter?

Ninja: Je hebt Alex in twee gedaantes weergegeven: als wolf en als jongeman. Beide illustraties zijn indrukwekkend! Welke versie van Alex heeft jouw voorkeur – en waarom? 

Sylvia: Om eerlijk te zijn vond ik de wolfvorm makkelijker om te maken dan Alex als jongeman. Bij een dier, zelfs bij een fantasiedier hebben mensen vaak een wat algemener beeld. Een wolf staat voor kracht, instinct, iets wilds. Natuurlijk ziet niet iedereen exact dezelfde wolf voor zich, maar de verschillen zijn meestal klein: iets donkerder, iets groter, iets slanker. De kern blijft hetzelfde.

Bij een mens is dat heel anders. Zodra je een menselijk personage tekent, weet je dat elke lezer al een eigen beeld heeft gevormd. Misschien zonder dat ze het zelf doorhebben, maar het zit er wel. De vorm van zijn gezicht, hoe oud hij precies oogt, hoe zijn blik is, hoe hij staat. Al die kleine details maken enorm verschil.

Ninja: Wat was voor jou de grootste uitdaging tijdens het werken aan deze illustraties?

Sylvia: Bij Alex zat de grootste uitdaging in zijn leeftijd. Hij zit precies tussen jongere en volwassene in, en dat subtiele verschil is lastig om goed te treffen. Te jong oogt meteen anders, te volwassen verandert zijn uitstraling compleet. Ik ben heel blij met hoe ik hem heb getekend.

Daarnaast waren de wolven op de achtergrond een uitdaging. In de eerste versies stond de achtergrond verder van het hoofdpersonage af, maar bij Alex is zijn roedel essentieel. Zeker als je weet welk moment uit het verhaal dit is, zijn confrontatie met Héléna. Dat betekende dat ik iets moest afwijken van de eerdere composities om de wolven goed in beeld te krijgen. Afwijken van eerdere covers voelde spannend, omdat consistentie belangrijk is. Maar soms moet je het verhaal voorrang geven boven vaste structuur.  Dat was even zoeken, maar het versterkt uiteindelijk het verhaal dat de cover vertelt.

Ninja: Wat vond je het leukste bij het maken van deze illustraties? 

Sylvia: Lastig om een specifiek ding aan te wijzen voor het maken van de illustratie met Alex en de flitser. Het onderzoek naar hoe een flitser eruit moet zien was erg leuk. In jouw omschrijving noemde je een hyena en een beer. Dat was een mooie uitgangspositie. Ik heb verschillende studies gemaakt van beide dieren en gekeken naar hun bouw, houding en karakteristieke kenmerken. 

Het combineren van die elementen tot iets nieuws, iets dat nog niet bestaat maar wel geloofwaardig aanvoelt, was het leukste deel van het proces.

Ninja: Bij elk boek van deze reeks staat er een hoofdpersoon op de voorkant. Hoe is dat voor jou om te weten dat elke lezer door jouw artwork een prachtig beeld krijgt van deze personages? 

Sylvia: Dat blijft bijzonder. Een cover is vaak het eerste contactmoment tussen lezer en verhaal. Nog vóór de eerste bladzijde wordt omgeslagen, ontstaat er al een indruk. Als je kiest voor een persoon op de cover, maak je een duidelijke keuze: je zegt tegen de lezer “dit is wie je gaat volgen”. Dat maakt het persoonlijker en emotioneler.

We hebben in het begin ook overwogen om per deel een symbool of voorwerp centraal te zetten. Dat kan heel krachtig zijn. Een object geeft ruimte voor interpretatie en creëert wat meer afstand. Maar uiteindelijk merkten we dat het wisselen van hoofdpersonage per boek het meest consistent voelde binnen deze serie. Elk deel draait om een ander perspectief en een ander karakter. Door telkens de hoofdpersoon centraal te zetten, benadruk je dat. Het maakt de reeks herkenbaar in opzet, maar geeft elk boek letterlijk zijn eigen gezicht.

Voor mij betekent dat dat ik niet alleen een beeld maak, maar een eerste kennismaking vormgeef. Het idee dat mijn versie van een personage voor veel lezers dé versie wordt in hun hoofd, blijft iets speciaals. Daarom probeer ik altijd niet alleen het uiterlijk te vangen, maar vooral de persoonlijkheid.

Ninja: Tot slot: het is voor mij als auteur en uitgever ontzettend fijn om met een illustrator samen te kunnen werken die niet alleen goed kan illustreren, maar die ook moeiteloos de juiste snaar weet te raken, zodat de afbeeldingen altijd super goed bij het boek passen. Maar je maakt natuurlijk veel meer dan illustraties voor De VerhalenNinja. Waar kunnen nieuwsbrieflezers jou vinden?  

Sylvia: Mijn website is www.sylviastrijk.nl en ik ben op Instagram en andere socials te vinden als Sylvia_Strijk _Art

---

Meer weten over Galavina of over een van de andere boeken van de Koninklijke Garde? Kijk dan bij De Koninklijke Garde-reeks hier op de website.