In de serie “scène uitgelegd” nemen we steeds een ander fragment uit een van mijn boeken onder de loep. Wat gebeurt er? Wat kun je uit de tekst halen? Waarom heb ik dat zo opgeschreven?
Dit keer een fragment uit De elementen van Akiran, uit Dwaalvuur, hoofdstuk VII.
‘Heer Tulin?’ vroeg Akiran enige tijd later. Vreemd genoeg begon hij aan de duisternis te wennen. Net als aan de stilte. Het was in ieder geval te verkiezen boven het knagende geluid en de rookschimmen. Als hij gedoemd was hier te sterven, dan liever plotseling, zonder dat hij zag aankomen wat hem greep.
Bij die laatste gedachte keek hij weer naar de afgekloven benen van Tulin.
Een snelle dood kon hier wel eens onmogelijk zijn.
‘Noem me maar gewoon Tulin.’
‘Heer,’ hield Akiran vol, niet in staat zijn manieren zo terloops overboord te gooien, ‘waar was u naar op zoek? En waarom zocht u dat hier?’
Tulin zuchtte diep. De toorts bescheen plots een smalle gang.
Even dacht Akiran dat ze ongemerkt terug waren gelopen. Al vlug zag hij dat dat niet het geval kon zijn. Aan het einde van de gang zag hij iets groens. En wat hij buiten ook allemaal had gezien, in de buurt van de grotingang was niets groens te bekennen, dat wist hij zeker.
‘Ik weet niet goed wat ik zocht,’ zei Tulin. ‘Roem. Eer. Glorie. Rijkdom. Maar jij wil natuurlijk weten welk tastbaar iets ik zocht. En waarom ik het nog steeds wil vinden.’
Wijselijk zweeg Akiran. Een betere aansporing kon hij niet geven.
Het leven van Akiran is altijd heel gewoon geweest, totdat hij verdwaalde in de dode bossen. Nu leert hij de wereld van een heel andere kant kennen. Ook voor Akiran is het niet normaal om bij een man te zijn die rondloopt op botten en de magische wezens om hen heen? Nee. Akiran kent ze niet en had ze liever nooit leren kennen, maar het is niet anders.
Ondanks alles – Tulin heeft hem er min of meer ingeluisd – blijft Akiran beleefd. Zo is hij nu eenmaal opgevoed. Bovendien kan hij wel woest worden op Tulin, maar hij is van hem afhankelijk. Ze hebben elkaar hard nodig.
Het is niet zo dat Tulin meteen vertelt wat er precies aan de hand is en waar hij Akiran voor nodig heeft. Tulin heeft verschillende redenen om niet alles aan Akiran uit te leggen. Soms geeft hij echter toch antwoord op Akirans vragen; of het ook de antwoorden zijn waar Akiran op hoopte, dat valt te bezien…
Tulin geeft niet direct prijs wat er in zijn verleden gebeurd is, maar het is duidelijk dat hij er lang genoeg over heeft kunnen nadenken. Als Akiran vraagt waar hij naar zocht en waarom hij dat uitgerekend hier zocht (in een grot vol duistere wezens) dan is Tulins eerste reactie een diepe zucht. Die zucht komt uit zijn tenen. Hij weet nu hij ouder is dat zijn zoektocht van lang geleden hem heel wat heeft gekost. Jaren. Gezonde benen. En misschien nog wel meer…
Meer weten over De elementen van Akiran? Kijk dan eens hier: Publicaties
Illustrator: Sylvia Strijk
De VerhalenNinja 